Kartka z kalendarza: Rocznica pierwszego triumfu w Pucharze Polski

1949 rok – Jedna z pierwszych informacji o meczu Górnika w prasie. Klub istnieje pół roku i gra derby z Górnikiem Mikulczyce – obecna dzielnica miasta nie była jeszcze wtedy w granicach administracyjnych Zabrza. „Mikulczyce. Przez cały czas gry przewagę miała lepsza technicznie jedenastka gości, której atak nie wykorzystał jednak szeregu dogodnych sytuacji podbramkowych. Obydwie bramki dla gospodarzy zdobył Siwy, a dla gości Ptak i Franosz po 1. Sędziował bardzo dobrze p. Weber, widzów 1500 osób” - tak pisał „Sport” po remisie 2:2.

1956  rok – wizyta w Zabrzu Szachtiora Doniec. 10000 widzów ogląda towarzyskie starcie z klubem z Ukrainy zakończone remisem 2:2. Bramki dla gospodarzy strzelili Wiśniewski i Jankowski. Dzieliło je niespełna 40 sekund. W drugiej połowie na boisko wszedł Alfred Kokot. W Górniku zagrał tylko cztery mecze i to w niższych ligach, choć w 1949 roku zaliczył mecz w reprezentacji Polski z Danią, w którym zresztą strzelił gola. Miał zaledwie 157 cm wzrostu.

1965 rok - Na stadionie w Zielonej Górze zabrzanie sięgają po raz pierwszy po Puchar Polski. W starciu Dawida z Goliatem rywalem Górnika jest jedenastka Czarnych Żagań (4:0). Już do przerwy Ernest Pohl strzela trzy gole, w drugiej połowie czwarte trafienie dorzuca Jerzy Musiałek. Trenerem drużyny jest Ferenc Farsang, Stanisław Oślizło po raz pierwszy unosi trofeum w górę.

Co o tym spotkaniu możemy przeczytać? 

"Na boisku w Zielonej Górze panowała atmosfera wielkiego sportowego święta. Sam jednak mecz trudno zaliczyć do fascynującego widowiska. Zawiódł kibiców, był bez historii i bez bohaterów. Puchar Polski trafił we właściwe ręce. Górnicy ani przez chwilę nie byli zagrożeni. Nie mieli żadnych problemów od początku do końca, a po strzeleniu trzeciej bramki zaczęli traktować mecz jak sparing lub trening, co nie przypadło do gustu widowni, oczekującej od finalistów pucharu zaciętej walki. W szeregi gospodarzy wkradło się bezhołowie, rychło też stracili serce do gry i sprawiali wrażenie, jakby odrabiali pańszczyznę, a nie toczyli bój o cenne trofeum."

Janusz Jeleń, Andrzej Konieczny „Piłkarski Puchar Polski”; Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1988

"Do Czarnych nie mamy za wielkich pretensji. Grali tak, jak umieli, a że nie umieją za dużo, to inna sprawa. Być może nie wytrzymali również nerwowo stawki, „spalając” energię w oczekiwaniu na finał. W przeciwnym wypadku trudno zrozumieć, jak mogli oni pokonać Polonię Bytom, Pogoń, Wisłę i ŁKS. W środowym finale zobaczyliśmy bowiem zespół o kwalifikacjach przeciętnych III-ligowców, w którym jedyne jaśniejsze punkty stanowili Kuczko i Charbicki. Smutne to, ale prawdziwe – co nie umniejsza naszego podziwu dla ich poprzednich zwycięstw."

„Sport”, 4 czerwca 1965 r.

"Pamiętam moment, gdy zostaliśmy poinformowani, że gramy w finale z trzecioligowcem. Mieliśmy jednak świadomość, że nie będzie łatwo, bo przecież Czarni wcześniej wyeliminowali chociażby ŁKS. Wynikało z tego, że muszą tam być piłkarze, na których trzeba uważać i zagrać solidnie, z pełnym zaangażowaniem. Czarni mogli przecież wyjść na boisko i tak jak wcześniej zastopować drużynę, z którą mieli lekko przegrać. To było ich wielką motywacją. Na szczęście mecz ułożył nam się bardzo dobrze. Trzeba jednak przyznać, że w drugiej połowie Czarni poczynali sobie o wiele śmielej niż na początku."

Stanisław Oślizło; cytat pochodzi z artykułu Sebastiana Chabiniaka dla sport.tvn24.pl; 4 czerwca 2015 r.

Więcej o meczu możecie przeczytać na łamach archiwum PZPN - TUTAJ.