![Starszy mężczyzna o poważnym wyrazie twarzy w czarno-białym zdjęciu. [1ea71497faff]](https://media.gz.greengogroup.com/images/originals/01a09f6c-6b19-7782-8807-ad54aebcf730.png?width=293&height=440&format=webp)
Rocznica urodzin Andrzeja Iwana. Wspaniałym piłkarz we wspomnieniach kolegów
Dzisiaj rocznica urodzin Andrzeja Iwana, kapitalnego piłkarza wielkiego Górnika lat osiemdziesiątych. Gdyby żył świętowałby 66 rocznicę urodzin. Genialny zawodnik zmarł jednak pod koniec grudnia 2022 roku. Poniżej kilka wspomnień kolegów z zespołu.
wan urodził się 10 listopada 1959 roku. Był wychowankiem Wandy Kraków, z której przeniósł się do Wisły. Do Górnika trafił w 1985 roku już jako doświadczony zawodnik. Z zabrzanami zdobył trzy tytuły Mistrza Polski. Owo doświadczenie w połączeniu ze wspaniałym talentem i możliwościami piłkarskimi uczyniły z niego gwiazdę zespołu.
Andrzej Iwan był uczestnikiem Mistrzostw Świata w 1978 oraz 1982 roku. Łącznie w kadrze Polski rozegrał 29 meczów, w których zdobył 11 bramek. Grał również zagranicą w VfL Bochum i Arisie Saloniki.
W barwach Górnika rozegrał łącznie 91 spotkań, strzelił 23 bramki. Zabrzańską publiczność czarował świetną grą i wspaniałymi umiejętnościami.
Nieodżałowany Andrzej Iwan zdobył z Górnikiem trzy tytuły Mistrza Polski. Kibiców czarował swoją grą. Pod wielkim wrażeniem jego umiejętności byli również koledzy z zespołu, którzy poza walorami piłkarskimi wspominają go również jako bardzo dobrego kolegę z zespołu.
Poniżej fragmenty rozmów, które z naszymi piłkarzami odbyliśmy po śmierci świetnego zawodnika.
Marek Majka : - Miałem przyjemność grać z Andrzejem przez trzy sezony. Powiem to z całą stanowczością … To najlepszy piłkarz z jakim miałem zaszczyt występować w jednej drużynie. To mój rocznik, ale już jako nastolatek świetnie grał w pierwszej drużynie Wisły. Ja jeszcze wtedy zaczynałem piłkarską przygodę. Już wtedy byłem pod niesamowitym wrażeniem Andrzeja. To była postać bardzo rzadko spotykana. Po latach spotkaliśmy się w Górniku. To wrażenie pozostało. On posiadał wszystko. Dla Iwana nie było problemu: prawa, czy lewa noga, wewnętrzna, czy zewnętrzna część stopy. Przyjęcie, drybling, podanie i strzał … on miał po prostu wszystko. Piłkarz, który mógł zrobić wielką karierę. A jako kolega? W jego towarzystwie nie można było się nudzić. Zawsze uśmiechnięty, wesoły, dowcipny i serdeczny. To był wspaniały kolega. Przystępny i życzliwy dla wszystkich.
Andrzej Orzeszek: - Poznałem Andrzeja Iwana jako młody chłopak, który dopiero co został włączony do kadry pierwszego zespołu. „Ajwen” przychodził wtedy jako uczestnik i medalista Mistrzostw Świata. Mimo to od razu usłyszałem od niego słowa: „Gramy w jednym zespole. Jesteśmy kolegami i jesteśmy na Ty”. On ze swojej strony ten dystans między wielką gwiazdą a młodym chłopakiem szybko złamał, ale oczywiście wielki szacunek i respekt pozostał. Bardzo dobrze nastawiony do młodszych zawodników. Koleżeński i serdeczny. Dla mnie to również chyba najlepszy piłkarz z jakim dane mi było grać, może obok Jana Urbana. Tylko nieliczni mogli mu dorównać.
Eugeniusz Cebrat: - Jako kolega zawsze był miły i sympatyczny. Skory do ciekawych żartów. Trudno uwierzyć, że już go nie ma. Jeszcze jesienią 2022 roku spotkaliśmy się na meczu w Tychach i wspominaliśmy dawne dzieje. Bardzo serdeczny. Był nieprzeciętnym piłkarzem. Wystarczyło spojrzeć na jego grę i od razu człowiek wiedział, że to jedna z najwyższych półek. Prezentował bardzo wysoki poziom.
Werner Leśnik: - Po raz pierwszy „Ajwena” spotkałem na obozie kadry juniorów w 1976 roku. Już wtedy widziałem, że jest to wielki talent. Od 1979 roku spotykaliśmy się na ligowych boiskach grając przeciwko sobie. Gdy już trafił do Górnika przed sezonem 1984/85 to już wspólnie zdobywaliśmy tytuły mistrzowskie. Był moim dobrym kolegą. Gdy już był w Bochum starał się mi pomóc w ściągnięciu do Oldenburga. Niestety na przeszkodzie stanęła wówczas moja kontuzja. Niedługo przed jego śmiercią, dzięki pomocy jego syna Bartosza, odzyskaliśmy kontakt i kilkukrotnie rozmawialiśmy telefonicznie. A później pojawiła ta straszna wiadomość o jego śmierci.
