Trzy lata bez Andrzeja Iwana. Genialny piłkarz we wspomnieniach kolegów

Iwan urodził się 10 listopada 1959 roku. Był wychowankiem Wandy Kraków, z której przeniósł się do Wisły. Do Górnika trafił w 1985 roku już jako doświadczony zawodnik. Z zabrzanami zdobył trzy tytuły Mistrza Polski. Owo doświadczenie w połączeniu ze wspaniałym talentem i możliwościami piłkarskimi uczyniły z niego gwiazdę zespołu. 

Andrzej Iwan był uczestnikiem Mistrzostw Świata w 1978 oraz 1982 roku. Łącznie w kadrze Polski rozegrał 29 meczów, w których zdobył 11 bramek. Grał również zagranicą w VfL Bochum i Arisie Saloniki.

W barwach Górnika rozegrał łącznie 91 spotkań, strzelił 23 bramki. Zabrzańską publiczność czarował świetną grą i wspaniałymi umiejętnościami. 

Nieodżałowany Andrzej Iwan zdobył z Górnikiem trzy tytuły Mistrza Polski. Kibiców czarował swoją grą. Pod wielkim wrażeniem jego umiejętności byli również koledzy z zespołu, którzy poza walorami piłkarskimi wspominają go również jako bardzo dobrego kolegę z zespołu.

Poniżej fragmenty rozmów, które z naszymi piłkarzami odbyliśmy po śmierci świetnego zawodnika.

Marek Majka: - Miałem przyjemność grać z Andrzejem przez trzy sezony. Powiem to z całą stanowczością … To najlepszy piłkarz z jakim miałem zaszczyt występować w jednej drużynie. To mój rocznik, ale już jako nastolatek świetnie grał w pierwszej drużynie Wisły. Ja jeszcze wtedy zaczynałem piłkarską przygodę. Już wtedy byłem pod niesamowitym wrażeniem Andrzeja. To była postać bardzo rzadko spotykana. Po latach spotkaliśmy się w Górniku. To wrażenie pozostało. On posiadał wszystko. Dla Iwana nie było problemu: prawa, czy lewa noga, wewnętrzna, czy zewnętrzna część stopy. Przyjęcie, drybling, podanie i strzał … on miał po prostu wszystko. Piłkarz, który mógł zrobić wielką karierę. A jako kolega? W jego towarzystwie nie można było się nudzić. Zawsze uśmiechnięty, wesoły, dowcipny i serdeczny. To był wspaniały kolega. Przystępny i życzliwy dla wszystkich. 

Andrzej Orzeszek: - Poznałem Andrzeja Iwana jako młody chłopak, który dopiero co został włączony do kadry pierwszego zespołu. „Ajwen” przychodził wtedy jako uczestnik i medalista Mistrzostw Świata. Mimo to od razu usłyszałem od niego słowa:  „Gramy w jednym zespole. Jesteśmy kolegami i jesteśmy na Ty”. On ze swojej strony ten dystans między wielką gwiazdą a młodym chłopakiem szybko złamał, ale oczywiście wielki szacunek i respekt pozostał. Bardzo dobrze nastawiony do młodszych zawodników. Koleżeński i serdeczny. Dla mnie to również chyba najlepszy piłkarz z jakim dane mi było grać, może obok Jana Urbana. Tylko nieliczni mogli mu dorównać.

Eugeniusz Cebrat: - Jako kolega zawsze był miły i sympatyczny. Skory do ciekawych żartów. Trudno uwierzyć, że już go nie ma. Jeszcze jesienią 2022 roku spotkaliśmy się na meczu w Tychach i wspominaliśmy dawne dzieje. Bardzo serdeczny. Był nieprzeciętnym piłkarzem. Wystarczyło spojrzeć na jego grę i od razu człowiek wiedział, że to jedna z najwyższych półek. Prezentował bardzo wysoki poziom.

Werner Leśnik: - Po raz pierwszy „Ajwena” spotkałem na obozie kadry juniorów w 1976 roku. Już wtedy widziałem, że jest to wielki talent. Od 1979 roku spotykaliśmy się na ligowych boiskach grając przeciwko sobie. Gdy już trafił do Górnika przed sezonem 1984/85 to już wspólnie zdobywaliśmy tytuły mistrzowskie. Był moim dobrym kolegą. Gdy już był w Bochum starał się mi pomóc w ściągnięciu do Oldenburga. Niestety na przeszkodzie stanęła wówczas moja kontuzja. Niedługo przed jego śmiercią, dzięki pomocy jego syna Bartosza, odzyskaliśmy kontakt i kilkukrotnie rozmawialiśmy telefonicznie. A później pojawiła ta straszna wiadomość o jego śmierci.